درخت سبز نمی بینی ای عجب در باغ

همی به عالم علوی رود ز عالم پست

بر آب دیده مهجور هم ملامت نیست

که شوق می بستاند عنان عقل از دست

که چون فرو دود آبش چو شاخ تر بشکست

چگونه تلخ نباشد شب فراق کسی

که بامداد قیامت درو توان پیوست