که چون فرو دود آبش چو شاخ تر بشکست

بر آب دیده مهجور هم ملامت نیست

که شوق می بستاند عنان عقل از دست

درخت سبز نمی بینی ای عجب در باغ

چگونه تلخ نباشد شب فراق کسی

که بامداد قیامت درو توان پیوست

جهان بر آب نهادست و زندگی بر باد