دگر شکوفه نخندد به باغ فیروزی

نهاد بر سر تربت کلاه و دستارش

گرت به شهد و شکر پرورد زمانه دون

وفای عهد ندارد به دوست مشمارش

که خون همی رود از دیده های اشجارش

چگونه غم نخورد در فراق او درویش

که غم فزون شد و از سر برفت غمخوارش