که غم فزون شد و از سر برفت غمخوارش

دگر شکوفه نخندد به باغ فیروزی

که خون همی رود از دیده های اشجارش

چگونه غم نخورد در فراق او درویش

امیدوار وجودی که از جهان برود

میان خلق بماند به نیکی آثارش

از آب چشم عزیزان که بر بساط بریخت