عدو که گفت به غوغا که درگذشتن دوست

بپوش بار خدایا به عفو ستارش

به خیل خانه کروبیان عالم قدس

به گرد خیمه روحانیون فرود آرش

جهان خراب شود سهو بود پندارش

هم آن درخت نبود اندرین حدیقه ملک

که بعد از این متفرق شوند اطیارش