من بی تو گمان مبر که یکدم

مگذار که خستگان بمیرند

دور از تو به انتظار مرهم

بی ما تو به سر بری همه عمر

بنشینم و صبر پیش گیرم

دنباله کار خویش گیرم

گل را مبرید پیش من نام