کز هستی خویش درگمانم؟

آیا که به لب رسید جانم

آوخ که ز دست شد عنانم

کس دید چو من ضعیف هرگز

پروانه ام اوفتان و خیزان

یکباره بسوز و وارهانم

گر لطف کنی بجای اینم