یکباره بسوز و وارهانم

کس دید چو من ضعیف هرگز

کز هستی خویش درگمانم؟

پروانه ام اوفتان و خیزان

گر لطف کنی بجای اینم

ور جور کنی سزای آنم

جز نقش تو نیست در ضمیرم