پسته، دهن تو گفت خاموش

وز رفتن و آمدن چه گویم؟

می آرد و جد و می برد هوش

روزی دهنی به خنده بگشاد

خاطر پی زهد و توبه می رفت

عشق آمد و گفت زرق مفروش

مستغرق یادت آنچنانم