خاطر پی زهد و توبه می رفت

می آرد و جد و می برد هوش

روزی دهنی به خنده بگشاد

پسته، دهن تو گفت خاموش

عشق آمد و گفت زرق مفروش

مستغرق یادت آنچنانم

کم هستی خویش شد فراموش