تقدیر درین میانم انداخت

دارم که به گریه سنگ سفتم

گر کشته شوم عجب مدارید

من خود ز حیات در شگفتم

چندانکه کناره می گرفتم

دی بر سر کوی دوست لختی

خاک قدمش به دیده رفتم