بربود جمالت ای مه نو

روزی دو برای مصلحت را

بنشینم و صبر پیش گیرم

دنباله کار خویش گیرم

از ماه شب چهارده ضو

چون می گذری بگو به طاوس

گر جلوه کنان روی چنین رو