گر جلوه کنان روی چنین رو

بربود جمالت ای مه نو

از ماه شب چهارده ضو

چون می گذری بگو به طاوس

گر لاف زنی که من صبورم

بعد از تو، حکایتست و مشنو

دستی ز غمت نهاده بر دل