جان بتو هرچند دهد منعم است

تا خردت کشتی و جان ناخداست

قصر دل افروز روان محکم است

کلبه تن را چه ثبات و بقاست

تن ز تو هرچند ستاند گداست

روغن قندیل تو آبست و بس

تیرگی بزم تو بیش از ضیاست