تا خردت کشتی و جان ناخداست

نان تو گه سنگ بود گاه خاک

تا به تنور تو هوی نانواست

ورطه و سیلاب نداری به پیش

قصر دل افروز روان محکم است

کلبه تن را چه ثبات و بقاست

جان بتو هرچند دهد منعم است