تا به تنور تو هوی نانواست

بار خود از دوش برافکنده ای

پشت تو از پشته شیطان دوتاست

نان تو گه سنگ بود گاه خاک

ورطه و سیلاب نداری به پیش

تا خردت کشتی و جان ناخداست

قصر دل افروز روان محکم است