نان تو گه سنگ بود گاه خاک

گوش تو بر بیهده و ناسزاست

بار خود از دوش برافکنده ای

پشت تو از پشته شیطان دوتاست

تا به تنور تو هوی نانواست

ورطه و سیلاب نداری به پیش

تا خردت کشتی و جان ناخداست