ورطه و سیلاب نداری به پیش

پشت تو از پشته شیطان دوتاست

نان تو گه سنگ بود گاه خاک

تا به تنور تو هوی نانواست

تا خردت کشتی و جان ناخداست

قصر دل افروز روان محکم است

کلبه تن را چه ثبات و بقاست