کلبه تن را چه ثبات و بقاست

ورطه و سیلاب نداری به پیش

تا خردت کشتی و جان ناخداست

قصر دل افروز روان محکم است

جان بتو هرچند دهد منعم است

تن ز تو هرچند ستاند گداست

روغن قندیل تو آبست و بس