بار خود از دوش برافکنده ای

دست تو هر شام و سحر بر دعاست

چشم تو بر دفتر تحقیق، لیک

گوش تو بر بیهده و ناسزاست

پشت تو از پشته شیطان دوتاست

نان تو گه سنگ بود گاه خاک

تا به تنور تو هوی نانواست