دست تو هر شام و سحر بر دعاست

شوخ تن و جامه چه شوئی همی

این دل آلوده به کارت گواست

پای تو همواره براه کج است

چشم تو بر دفتر تحقیق، لیک

گوش تو بر بیهده و ناسزاست

بار خود از دوش برافکنده ای