گر که یمی هست، در آخر نمی است

طعمه سال و مه و صبح و مساست

از چه همی کاهدمان روز و شب

گر که نه ما گندم و چرخ آسیاست

گر که بنائی است، در آخر هباست

ما بره آز و هوی سائلیم

مورچه در خانه خود پادشاست