گر که بنائی است، در آخر هباست

از چه همی کاهدمان روز و شب

گر که نه ما گندم و چرخ آسیاست

گر که یمی هست، در آخر نمی است

ما بره آز و هوی سائلیم

مورچه در خانه خود پادشاست

خیمه ز دستیم و گه رفتن است