بس تیرزنان را نشانه کردست

آنکس که چنین بیدل و جبانست

گر پنبه شوی، آتشت زمین است

ور مرغ شوی، روبهت زمانست

این تیر که در چله کمانست

در لقمه هر کس نهفته سنگی

بر خوان قضا آنکه میزبانست