بر خوان قضا آنکه میزبانست

بس تیرزنان را نشانه کردست

این تیر که در چله کمانست

در لقمه هر کس نهفته سنگی

یکرنگی ناپایدار گردون

کم عمرتر از صرصر و دخانست

فرصت چو یکی قلعه ایست ستوار