در لقمه هر کس نهفته سنگی

ور مرغ شوی، روبهت زمانست

بس تیرزنان را نشانه کردست

این تیر که در چله کمانست

بر خوان قضا آنکه میزبانست

یکرنگی ناپایدار گردون

کم عمرتر از صرصر و دخانست