بیغ افکن بسیار خانمانست

ننگ است بخواری طفیل بودن

مانند مگس هر کجا که خوانست

این سیل که با کوه می ستیزد

بندیش ز دیوی که آدمی روست

بگریز ز نقشی که دلستانست

در نیمه شب، ناله شباویز