بگریز ز نقشی که دلستانست

این سیل که با کوه می ستیزد

بیغ افکن بسیار خانمانست

بندیش ز دیوی که آدمی روست

در نیمه شب، ناله شباویز

کی چون نفس مرغ صبح خوانست

از منقبت و علم، نیم ارزن