اگر که در دل شب خون نمیکند گردون

سزاش تاب و تب روزگار بیماریست

بچشم عقل ببین پرتو حقیقت را

مگوی نور تجلی فسون و طراریست

بوقت صبح چرا کوه و دشت گلناریست

بگاهوار تو افعی نهفت دایه دهر

مبرهن است که بیزار ازین پرستاریست