بوقت صبح چرا کوه و دشت گلناریست

بچشم عقل ببین پرتو حقیقت را

مگوی نور تجلی فسون و طراریست

اگر که در دل شب خون نمیکند گردون

بگاهوار تو افعی نهفت دایه دهر

مبرهن است که بیزار ازین پرستاریست

سپرده ای دل مفتون خود بمعشوقی