بگاهوار تو افعی نهفت دایه دهر

مگوی نور تجلی فسون و طراریست

اگر که در دل شب خون نمیکند گردون

بوقت صبح چرا کوه و دشت گلناریست

مبرهن است که بیزار ازین پرستاریست

سپرده ای دل مفتون خود بمعشوقی

که هر چه در دل او هست، از تو بیزاریست