که هر چه در دل او هست، از تو بیزاریست

بگاهوار تو افعی نهفت دایه دهر

مبرهن است که بیزار ازین پرستاریست

سپرده ای دل مفتون خود بمعشوقی

بدار دست ز کشتی که حاصلش تلخیست

بپوش روی ز آئینه ای که زنگاریست

بخیره بار گران زمانه چند کشی