به تنوری که ندیدست کسی نانش

شخصی از بحر سعادت گهری آورد

خفت از خستگی و داد بزاغانش

چه همی هیمه برافروزی و نان بندی

خرلنگ تو ز بس بار کشیدن مرد

چه بری رنج پی وصله پالانش

گر که آبادی این دهکده میخواهی