توسن خود را دوانده اند بمیدان

پای بسی را شکسته اند به نیرنگ

دست بسی را ببسته اند به دستان

تا خر لنگی فتاده است ز سستی

جز بدو نیک تو، چرخ می ننویسد

نیک و بد خویش را تو باش نگهبان

گر ستم از بهر خویش می نپسندی