جز بدو نیک تو، چرخ می ننویسد

دست بسی را ببسته اند به دستان

تا خر لنگی فتاده است ز سستی

توسن خود را دوانده اند بمیدان

نیک و بد خویش را تو باش نگهبان

گر ستم از بهر خویش می نپسندی

عادت کژدم مگیر و پیشه ثعبان