نیک و بد خویش را تو باش نگهبان

تا خر لنگی فتاده است ز سستی

توسن خود را دوانده اند بمیدان

جز بدو نیک تو، چرخ می ننویسد

گر ستم از بهر خویش می نپسندی

عادت کژدم مگیر و پیشه ثعبان

چندکنی همچو گرگ، حمله بمردم