عادت کژدم مگیر و پیشه ثعبان

جز بدو نیک تو، چرخ می ننویسد

نیک و بد خویش را تو باش نگهبان

گر ستم از بهر خویش می نپسندی

چندکنی همچو گرگ، حمله بمردم

چند دریشان همی بناخن و دندان

دامن خلق خدای را چو بسوزی