چند دریشان همی بناخن و دندان

گر ستم از بهر خویش می نپسندی

عادت کژدم مگیر و پیشه ثعبان

چندکنی همچو گرگ، حمله بمردم

دامن خلق خدای را چو بسوزی

آتشت افتد به آستین و به دامان

هر چه دهی دهر را، همان دهدت باز