دامن خلق خدای را چو بسوزی

عادت کژدم مگیر و پیشه ثعبان

چندکنی همچو گرگ، حمله بمردم

چند دریشان همی بناخن و دندان

آتشت افتد به آستین و به دامان

هر چه دهی دهر را، همان دهدت باز

خواسته بد نمیخرند جز ارزان