سحر باز است فلک، لیک چه خواهد کرد

خسک و خشک بدی همچو گل و ریحان

جامه جان تو زیور علم آراست

چه غم ار پیرهن تنت بود خلقان

سحر با آنکه بود چون پسر عمران

چو شدی نیک، چه پروات ز بد روزی

چو شدی نوح، چه اندیشه ات از طوفان