سحر با آنکه بود چون پسر عمران

جامه جان تو زیور علم آراست

چه غم ار پیرهن تنت بود خلقان

سحر باز است فلک، لیک چه خواهد کرد

چو شدی نیک، چه پروات ز بد روزی

چو شدی نوح، چه اندیشه ات از طوفان

برو از تیه بلا گمشده ای دریاب