چو شدی نوح، چه اندیشه ات از طوفان

سحر باز است فلک، لیک چه خواهد کرد

سحر با آنکه بود چون پسر عمران

چو شدی نیک، چه پروات ز بد روزی

برو از تیه بلا گمشده ای دریاب

بزن آبی و ز جانی شرری بنشان

به یکی لقمه، دل گرسنه ای بنواز