سوخت گر در دل شب خرمن پروانه

به یکی جامه، تن برهنه ای پوشان

بینوا مرد بحسرت ز غم نانی

خواجه دلکوفته گشت از بره بریان

شمع هم تا بسحرگاه بود مهمان

بی هنر گر چه بتن دیبه چین پوشد

به پشیزی نخرندش چو شود عریان