بینوا مرد بحسرت ز غم نانی

بزن آبی و ز جانی شرری بنشان

به یکی لقمه، دل گرسنه ای بنواز

به یکی جامه، تن برهنه ای پوشان

خواجه دلکوفته گشت از بره بریان

سوخت گر در دل شب خرمن پروانه

شمع هم تا بسحرگاه بود مهمان