شمع هم تا بسحرگاه بود مهمان

بینوا مرد بحسرت ز غم نانی

خواجه دلکوفته گشت از بره بریان

سوخت گر در دل شب خرمن پروانه

بی هنر گر چه بتن دیبه چین پوشد

به پشیزی نخرندش چو شود عریان

همه یاران تو از چستی و چالاکی