درین دریا بسی کشتی برفت و گشت ناپیدا

طمع زندان شد و پندار زندانبان، تو زندانی

یکی دیوار ناستوار بی پایه ست خود کامی

اگر بادی وزد، ناگه گذارد رو به ویرانی

ترا اندیشه باید کرد زین دریای طوفانی

به چشم از معرفت نوری بیفزای، ار نه بیچشمی

به جان از فضل و دانش جامه ای پوش، ار نه بیجانی