کاز قطره بهر گوش تو آویزه ساختم

بارید ابر بر گل پژمرده ای و گفت

از بهر شستن رخ پاکیزه ات ز گرد

بگرفتم آب پاک ز دریا و تاختم

خندید گل که دیر شد این بخشش و عطا