بگرفتم آب پاک ز دریا و تاختم

بارید ابر بر گل پژمرده ای و گفت

کاز قطره بهر گوش تو آویزه ساختم

از بهر شستن رخ پاکیزه ات ز گرد

خندید گل که دیر شد این بخشش و عطا

رخساره ای نماند، ز گرما گداختم

ناسازگاری از فلک آمد، وگرنه من