با خاک خوی کردم و با خار ساختم

خندید گل که دیر شد این بخشش و عطا

رخساره ای نماند، ز گرما گداختم

ناسازگاری از فلک آمد، وگرنه من

ننواخت هیچگاه مرا، گرچه بیدریغ

هر زیر و بم که گفت قضا، من نواختم

تا خیمه وجود من افراشت بخت گفت