بسی باریده ای بر گلشن و راغ

به ماه دی، گلستان گفت با برف

که ما را چند حیران میگذاری

چه خواهد بود گر زین پس نباری

بسی گلبن، کفن پوشید از تو

بسی کردی بخوبان سوگواری